การเดินทางของ...แสง...ชีวิตก็เช่นนั้น... โดย :: ฉันท์ชมา Cr ภาพ :: สุวิทย์ มหานนท์ ทะเล ปราณบุรี ยามเช้า/ยามเย็น แสง...เดินทางมาจากที่ไหนสักแห่ง ไกลแสนไกล เราไม่อาจมองย้อนกลับไป จากที่มาของมัน เรารู้... มันทำร้ายชีวิตเรา ทำลายการมองเห็นที่จะเป็นไปตามปกติ ...แต่เราก็เลือกที่จะมองแสง ในมุมมอง ที่เรามองได้ ... มอง...แสงยามเช้า ... ที่ไหนสักแห่ง มันจะดีไม่น้อย...หากเรายืนอยู่บนชายหาด จังหวะของคลื่น เคลื่อนตัวมาสยบแทบเท้าเราอย่างบางเบา แต่สัมผัสได้ถึงความเย็น ขณะที่สายตาทอดไกลออกไป มองแสงยามเช้า ที่เราไม่ได้รู้สึกว่าเดินทางมาจากโลกอีกด้านหนึ่ง แต่เหมือนแค่ผุดขึ้นมาจากขอบโค้งฟ้านั่น บ่อยครั้งที่เราอดจะตั้งตำถามไม่ได้ว่า...มาจากไหน กำลังจะไปไหน ...จะกลับมาอีกใช่ไหม... มอง...แสงยามเย็น...ที่ค่อยๆ เคลื่อนตัวลงไปในทะเล ...แสงที่เคลื่อนต่ำลงมา เป็นระยะที่เรามองได้อย่างเต็มตา ดื่มด่ำความรู้สึกไปได้ถึงใจ โดยไม่ถูกมันทำร้าย ด้วยว่ามันไม่ได้เจิดจ้าขนาดนั้น แต่มันค่อยๆเลือนหาย...รู้สึกตัวอีกที ...ความสว่างก็หายไปแล้ว...เราต้องใช้เวลาแบบไหน ที่จะหยุดยืนมองการเดินทางของแสงได้ กระทั่งแสงนั้นลับหายไป และความมืดเข้ามาแทนที่... ชีวิตเหน็ดเหนื่อยอะไรบ้างในช่วงแสงหนึ่ง ก่อนถูกคั่นเวลาด้วยความมืดมิด...งาน งาน และงาน...เราต้องทำงาน เพื่อให้ได้เงินมา เพื่อแลกกับการที่จะมีลมหายใจต่อไป ... เราไม่ได้อยากเพียงแค่ หายใจเข้า หายใจออกได้อย่างไม่ติดขัด แต่..เรายังอยากได้ สิ่งที่เรียกว่าคุณภาพชีวิต ....เรา เรา และ เรา...ความต้องการมันแตกต่างกันมาก...และในความมากนั้น ความเหน็ดเหนื่อยในใจ มันไม่เท่ากัน... และแน่นอนว่าหลังจากการเหน็ดเหนื่อยนั้น เราอยากได้รับรางวัล อยากมีของขวัญให้ตัวเอง...ด้วยการพาตัวเอง ไปยืนอยู่ ณ จุดอื่น ที่ซึ่งเราไม่ได้ยืนอยู่ ณ ชีวิตประจำวัน...แต่ละวันของเรา... เราเคลื่อนไหวชีวิต ขณะที่การเดินทางของแสงพาดผ่านชีวิตเราอย่างเร่าร้อน มีบ้างบางขณะที่สายลมพัดผ่าน ให้หัวใจของเรา ลดความขุ่นมัว ที่ความร้อนนั้น ทำให้เรารู้สึก...ไม่มีความสุข ณ ขณะหนึ่ง เมื่อเรายืนมองการเดินทางของแสง...เราเลือกที่จะหยุดความรู้สึกไว้ที่ความสวยงาม...เราลืมความร้อนแรง ที่เผาผลาญความรู้สึกจนเร่าร้อน...ความอ่อนโยนในจิตใจ เข้าครอบงำความรู้สึกทั้งหลายทั้งปวง...การเดินทางของแสง หลากอารมณ์อย่างไร....ชีวิตเรา....ก็อย่างนั้น....