ในจังหวัดสตูลที่เต็มไปด้วยเกาะแก่งและน้ำทะเลใส ยังมีผืนป่าหนึ่งที่ตั้งอยู่อย่างสงบเสงี่ยมท่ามกลางเทือกเขาสันกาลาคีรี ที่นั่นคือ อุทยานแห่งชาติทะเลบัน สถานที่ที่คำว่า "ทะเล" ไม่ได้หมายถึงผืนน้ำเค็ม แต่หมายถึงบึงน้ำจืดขนาดใหญ่ที่เกิดขึ้นจากการยุบตัวของแผ่นดิน หัวใจสำคัญของที่นี่คือบึงน้ำขนาดประมาณ 125 ไร่ ที่มีต้นบากง (พืชตระกูลหญ้า) ขึ้นอยู่อย่างหนาแน่น จนดูเหมือนผืนพรมสีเขียวที่ลอยอยู่เหนือน้ำ เมื่อลมพัดผ่าน ผืนพรมนี้จะขยับเขยื้อนอย่างช้าๆ เป็นจังหวะที่ทำให้เรารู้สึกว่าโลกกำลังหายใจ หากคุณนั่งนิ่งพอที่ริมศาลาในยามเย็น คุณจะได้ยินเสียง “โฮ่งๆ” คล้ายเสียงลูกสุนัขเห่า แต่นั่นไม่ใช่เสียงของสัตว์บกครับ มันคือเสียงของ เขียดวาท หรือที่ชาวบ้านเรียกว่า "หมาน้ำ" สัญลักษณ์ประจำทะเลบัน สิ่งมีชีวิตเล็กๆ นี้คือเครื่องยืนยันถึงความอุดมสมบูรณ์และความบริสุทธิ์ของผืนป่าแห่งนี้ เป็นเสียงดนตรีธรรมชาติที่หาฟังจากที่ไหนไม่ได้อีกแล้ว ทะเลบันไม่ได้สวยงามแค่เพียงตัวบึง แต่การตื่นเช้ามาเห็นสายหมอกบางๆ คลอเคลียยอดเขาคินาบุพละที่โอบล้อมอุทยานฯ คืออุณหภูมิที่พอดีที่สุดสำหรับการพักผ่อน เส้นทางศึกษาธรรมชาติป่าชายเลนและน้ำตำยาโรยที่อยู่ไม่ไกล คือบทพิสูจน์ว่าธรรมชาติที่นี่ทำงานร่วมกันอย่างเป็นระบบและอ่อนโยน ด้วยความที่เป็นพื้นที่ติดชายแดนมาเลเซีย ทะเลบันจึงมีกลิ่นอายของวัฒนธรรมที่ผสมผสาน ทั้งเรื่องเล่าขานเกี่ยวกับความเป็นมาของชื่อ "ทะเลบัน" (ที่มาจากภาษามาลายู Laut Ban แปลว่าทะเลอันเกิดจากการยุบตัว) ทำให้การมาเยือนที่นี่ได้รับทั้งอ็อกซิเจนและเรื่องราวในอดีตไปพร้อมกัน ก่อนกลับจากทะเลบัน... ในยามที่เรากำลังหันหลังให้กับความเร่งรีบของโลกภายนอก ผมอยากชวนคุณให้ลองหลับตาลงสักครู่ แล้วรับฟังเสียงจากทะเลบันผ่านบทกวีที่ผมได้ยินในความเงียบงันของบึงน้ำแห่งนี้ครับ (1.) หยดน้ำเล็ก ๆ บนใบบัว คือทะเลบันทั้งผืนที่ยุบตัวจากความเจ็บปวดของแผ่นดิน คือหุบเขาที่เคยร้องไห้ และน้ำตากลายเป็นบึง คือทะเลที่แตกละเอียดเป็นเศษเสี้ยว คืนร่างมหาสมุทรให้กลายเป็นความเงียบที่ส่องประกาย คือหุบเขาที่ครั้งหนึ่งเคยครวญคราง จนเสียงนั้นหายไป— เหลือเพียงบึงลึกสะท้อนความทรงจำ (2.) ใบบัวโอบหยดน้ำไว้ เหมือนมารดาโอบเด็กมอมแมมที่เพิ่งคืนกลับจากการเร่ร่อน แววใสของหยดเล็ก ๆ สะท้อนเส้นทางอันไกลโพ้น ที่ดวงวิญญาณนกทะเลขาแดงเคยฝ่าเปลวแดดและราตรี (3.) หยดน้ำกระซิบ เล่าเสียงรากไม้คุยกับแผ่นดิน เล่าดวงดาวที่ยังร้องเพลงฝันกลางวัน เล่าเรื่องฝูงนกป่าที่บินวนเหนือร่องรอยอดีต หยดน้ำสั่นไหว— เหมือนจักรวาลยังคงหายใจช้า ๆ จนสายลมหุบเขาพัดมา— หยดน้ำกลิ้งลงจากใบบัว แตกกระจายเป็นความจริงนับพัน … ทะเลบัน, ยามเช้าลุ่มลึก รูปภาพทั้งหมดโดย Hush (ผู้เขียน)